Vorig nummer van Buiten de Orde werd geopend met een artikel getiteld ’Weg met duurzame ontwikkeling’, geschreven door ene Jaap Krater van vrienden van Groen Front! Dit artikel was om verschillende redenen onaanvaardbaar volgens Stijn Vanhandsaeme (zie kader). In dit artikel formuleert hij een inhoudelijke kritiek op de denkwijze die aan de grondslag ligt van Jaap Kraters stuk: primitivisme.
In de marge van de hedendaagse anarchistische beweging nestelt zich steeds hardnekkiger een stroming (...)
Nieuwe situaties vereisen nieuwe analyses en strijdvormen. Hoe moeilijk het formuleren van dergelijke analyses en het ontwikkelen van strijdvormen is, mag blijken uit de schaarste aan (geslaagde) pogingen om het anarchisme, en algemener het linkse denken, te vernieuwen (1). "Empire", van Michael Hardt en Antonio Negri is alvast een bijzonder sterke poging om het marxisme aan te passen aan de 21ste eeuw.
Ondanks de relatieve heropleving van de anarchistische beweging (in Vlaanderen de groei (...)
Het moet nu toch een tiental jaar zijn dat ik me op de een of andere manier betrokken voel bij dierenstrijd, de strijd voor een betere situatie voor dieren. De belangstelling voor dieren kwam er samen met een interesse voor het milieu en de situatie van mensen. Mijn engagement in Greenpeace en Bond Zonder Bont gingen hand in hand, terwijl ik ook al zeer jong betrokken werd in lokale, directe anti-rally- en fietsacties. Geregeld stuitte ik hierbij op wederzijds onbegrip tussen deze (...)
Wij zijn teruggekomen van Kopenhagen met bakken hoop en energie. Het was vreemd om vast te stellen dat degenen die de klimaattop vanop een afstand volgden, hem beleefd hebben als een catastrofe. Vele deelnemers waren zo gedegouteerd door de stompzinnigheid en onverantwoordelijkheid van de ‘men in power’, dat ze niet zagen dat deze tragische farçe én de eendrachtige actie van netwerken van basisbewegingen, een nieuwe politieke ruimte schiep in dewelke echte oplossingen wel een (...)
De Zuid-Afrikaanse dichter, schrijver en schilder Breyten Breytenbach heeft een nieuw boek geschreven. ‘Notes from the Middle World’ zal in het najaar verschijnen; recent verscheen een Franse vertaling onder de titel ‘Le Monde du milieu’, dat we voor u lazen.
Dit artikel van Sylvain Cypel verscheen in Le Monde van 26 september 2009. Vertaling: Johny Lenaerts.
Dit stuk van Alain Badiou werd vertaald door Piet Joostens, uit ‘Circonstances, 2’, Ed. Léo Scheer, Paris, 2004. (Een eerste en kortere versie van dit essay verscheen op 22 februari 2004 in de krant Le Monde. De vertaling van die eerste versie werd reeds gepubliceerd in ‘De Groene Amsterdammer’, nr. 19, 8 mei 2004.)
Guy Debord is een helse machine die moeilijk te ontmijnen is. En toch heeft men het geprobeerd. En probeert men het nog steeds. Men probeert hem te neutraliseren, te verzachten, te esthetiseren, te banaliseren. Niets helpt. De dynamiet blijft erin en riskeert te exploderen in de handen van degenen die het willen ontmijnen.
René Schérer en Giorgio Passerone hebben een boek over Pasolini gepubliceerd, onder de titel ‘Passages pasoliniens’. De Franse vrije zender Radio Libertaire interviewde één van beide auteurs over de Italiaanse cineast, dichter, schrijver, homo en activist. Johny Lenaerts vertaalde.
We leven in een tijd die door Marx gekenmerkt werd als een tijd van algemeen verval, van universele koopbaarheid. En nu schildert ons Elvis Peeters, in zijn nieuwste roman ‘Wij’, een vriendengroepje – vier meisjes, vier jongens – dat een seksbedrijfje ontwikkelt, waar we op microschaal de hedendaagse wereld in kunnen herkennen.
Nieuw aan deze crisis is dat niemand de schuld aan de werklozen geeft. Niemand klaagt erover dat ze te lui zijn. Niemand verlangt dat ze asperges steken. Niemand beweert dat ze te veel geld van de staat ontvangen. De laatste keer was dat anders. Ook in de jaren 2002 tot 2005 kende Duitsland een zware crisis. Het aantal werklozen lag haast bij de vijf miljoen, veel hoger dan nu, in de talkshows stelden de moderatoren steeds weer dezelfde vraag: Waar is het aan te wijten? Waarom gaat het het land zo slecht?
De Duitse schrijver Alfred Döblin geeft een beeld van de economische crisis van de jaren dertig, dat, in het licht van een aantal recente gebeurtenissen, erg vertrouwd overkomt.
Peter Watkins is één van de grootste én meest miskende filmmakers van het moment, die met ‘Edvard Munch’ bakens verzet heeft. “Geniaal!” noemde Ingmar Bergman het. “Een meesterwerk, wellicht de mooiste film die er ooit over een schilder gemaakt werd,” schreef Le Monde.
0 | 10
